روز شنبه بود

              ساعت املا

                          از درس مریم

                                          دختر زیبا

معلم می گفت

                 با غصه و غم

                                حالا بنویس

                                             قصه ی مریم.

مریم می نوشت

                   غمگین و خسته

                                     به جای "قصه"

                                                     "غصه" آهسته!

یادش می آمد

               دعوای دیشب

                               خرج بی حساب

                                                مریضی و تب.

یک نقطه ی اشک

                    چکید رو "غصه"

                                    انگار شده بود

                                                   مثل یک "قصه"!

معلم تا دید

            چشم های مریم

                               یک نقطه ی تر

                                                  بر "غصه" و غم

دهان باز

          آن "غصه" را بست.

                               گفت که زندگی

                                                 مثل "قصه" است.

گاهی خوب و خوش

                       با نمره ی بیست(۲۰)

                                              گاهی پیش دو(۲)

                                                            هیچ نقطه ای نیست!

 بازهم چهارشنبه آخر سال و باز هم قصه آتش و انفجار و فاجعه، درحالی‌که تمام شهر پر شده از ترقه و ترقه‌فروش، در و دیوار از خطر می‌گویند و هشدار می‌دهند به این‌که آخر سالتان را با فاجعه گره نزنید و باز هم ترقه ، نارنجک و دینامیت است که فروخته می‌شود و صداهای مهیب است که گاه و بی‌گاه تنمان را می‌لرزاند و جالب این‌که با وجود تمام توصیه‌ها، هشدارها، تهدیدها و... هرچه به آخرین چهارشنبه سال نزدیک‌تر می‌شویم، صدای انفجارها کرکننده‌تر می‌شود.

امروزه، از بسیاری از رسوم کهن چهارشنبه‌سوری دیگر اثری به جای نمانده، اما چیزی که جایگزین این رسوم شده است، صداهای مهیبی است که هر سال از سال پیش، بلندتر و وحشتناک‌تر می‌شود و شهر را در شب چهارشنبه‌سوری تبدیل به میدان جنگ می‌کند.

پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت : اما من درخت نیستم. تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی.

پرنده گفت :من فرق درخت ها و آدم ها را خوب می دانم. اما گاهی پرنده ها و انسان ها را اشتباه می گیرم.

انسان خندید و به نظرش این بزرگترین اشتباه ممکن بود.

 پرنده گفت : راستی ، چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟

انسان منظور پرنده را نفهمید ، اما باز هم خندید.

پرنده گفت : نمی دانی توی آسمان چه قدر جای تو خالی است.انسان دیگر نخندید. انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد.چیزی که نمی دانست چیست. شاید یک آبی دور ، یک اوج  دوست داشتنی.

پرنده گفت : غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است.درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرین نکند فراموشش می شود.

پرنده این را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت : یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود. اما تو آسمان را ندیدی.

راستی عزیزم ، بال هایت را کجا جا گذاشتی؟

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد.آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گریست!!! 

هفدهم ربيع الاول ولادت دو پيشواى عاليقدر اسلام پيامبر ختمى مرتبت حضرت محمد ابن

عبدالله (ص) و حضرت امام جعفرصادق (ع) بر همه شیعیان مبارک باد

بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند و بعضی پاره ای از روحشان را. بعضی ها ایمانشان را و بعضی دیگر آزادگی شان را.
شیطان می خندید و دهانش بوی گند جهنم را می داد. حالم را به هم می زد.دلم می خواست همه نفرتم را توی صورتش تف بکنم.
انگار ذهنم را خواند. موذیانه خندید و گفت: من کاری با کسی ندارم، فقط گوشه ای بساطم را پهن کرده ام و آرام نجوا می کنم. نه قیل و قال می کنم و نه کسی را مجبور می کنم چیزی از من بخرد. می بینی! آدم ها خودشان دور من جمع شده اند.
جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزدیک تر آورد و گفت: البته تو با اینها فرق می کنی. تو زیرکی و مومن. زیرکی و ایمان، آدم را نجات می دهد. اینها ساده اند و گرسنه. به جای هر چیزی فریب می خرند.
از شیطان بدم می آمد. حرف هایش اما شیرین بود.گذاشتم که حرف بزند و او هی گفت و گفت و گفت.
ساعت ها کنار بساطش نشستم و تا اینکه چشمم به جعبه ای عبادت افتاد که لا به لای چیزهای دیگر بود .دور از چشم شیطان! آن را توی جیبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار یه بار هم شده کسی، چیزی از شیطان بدزدد. بگذار یک بار هم او فریب بخورد.
به خانه آمدم و در کوچک جعبه عادت را باز کردم. توی آن اما جز غرور چیزی نبود.جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت.فریب خورده بودم، فریب. دستم را روی قلبم گذاشتم، نبود! فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جا گذاشته ام.
تمام راه را دویدم. تمام راه لعنتش کردم. تمام راه خدا خدا کردم. می خواستم یقه نامردش را بگیرم. عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم. به میدان رسیدم، شیطان اما نبود.
آن وقت نشستم و های های گریه کردم. اشک هایم که تمام شد، بلند شدم. بلند شدم تا بی دلی ام را با خودم ببرم که صدایی شنیدم، صدای قلبم را.
و همان جا بی اختیار به سجاده افتادم و زمین را بوسیدم. به شکرانه قلبی که پیدا شده بود.

                               رفته ای اینک اما..آیا باز می گردی؟

                              چه تمنای محالی دارم !

                                                         خنده ام می گیرد...

شنبه:همون لحظه اي كه وارد دانشكده شدم متوجه نگاه سنگينش شدم.هر جا ميرفتم اونو ميديدم يكبار كه از جلوي هم در اومديم نزديك بود به هم بخوريم صداشو نازك كرد گفت"ببخشيد"

من كه مي دونم منظورش چي بود.تازه ساعت ۵/۹ هم كه داشتم بورد را ميخوندم اومد و پشت سرم شروع به خوندن بورد كرد.اره دقيقن مي دونم منظورش چيه.اون ميخواد زن من بشه.

بچه ها ميگفتن اسمش مريمه.

از خدا پنهون نيست از شما چه پنهون تصميم گرفتم باهاش ازدواج كنم.

يكشنبه:امروز ساعت 9 به دانشكده رفتم.موقع رفتن تو سرويس يه خانومي پشت سرم نشسته بود و با رفيقاش ميگفتن و ميخنديدن.تازه به من گفت"ببخشيد اقا ميشه شيشه پنجرتون رو ببندين".من كه ميدونم منظورش چي بود.اسمش رو ميدونستم.اسمش نرگسه.

مثه روز معلوم بود كه با اين خنديدن مي خواد دل منو نرم كنه كه بگيرمش.راستيتش منم از اون بدم نمياد.از خدا پنهون نيست از شما چه پنهون.تصميم گرفتم باهاش ازدواج كنم.

دوشنبه:امروز به محض اينكه وارد دانشكده شدم رفتم سر كلاس.بعد از كلاس مينا يكي از همكلاسيام جزوه منو ازم خواست.من كه ميدونم منظورش چي بود.حتمن مينا هم علاقه داره با من ازدواج كنه.راستيتش منم از مينا بدم نمياد.از خداپنهون نيست از شما چه پنهون.تصميم گرفتم باهاش ازدواج كنم.

سه شنبه:امروز اصلن روز خوبي نبود.نه از مريم خبري بود نه از نرگس نه از مينا.فقط يكي از من پرسيد"اقا ببخشيد امور دانشجويي كجاست؟".

من كه ميدونم منظورش چيه.ولي تصميم نگرفتم باهاش ازدواج كنم چون كيفش ابي بود احتمالن استقلاليه.

وقتي جريان رو به دوستم گفتم به من گفت"اي بابا!بدبخت منظوري نداشته".ولي من ميدونم رفيقم به ارتباطات بالاي من با دخترا حسوديش ميشه.حالا به كوري چشم دوستمم كه شده هر جر شده با اين يكي هم ازدواج ميكنم.

چهارشنبه:امروز وقتي كه داشتم وارد سلف ميشدم يك مرتبه متوجه شدم كه از دانشگاه ازاد ساوره به دانشگاه ما اردو اومدند.يكي از دختراي اردو از من پرسيد"اقا ببخشيد!دانشكده پرستاري كجاست؟".من كه ميدونستم منظورش چيه.اما تو كار درستي خودم موندم كه چطور اين دختر ساوجي هم منو شناخته و به من علاقه پيدا كرده.حيف اسمش رو نفهميدم.راستيتش از خدا پنهون نيست از شما چه پنهون.تصميم گرفتم هر طور شده پيداش كنم و باهاش ازدواج كنم.طفلكي گناه داره از عشق من پير ميشه.

پنج شنبه:يكي از دوستاي هم دانشكده ايم به نام احمد منو به تريا دعوت كرد.من كه ميدونستم از نوشابه خريدن منظورش چيه!مي خواد كه من بي خيال مينا بشم.راستيتش از خدا پنهون نيست از شما چه پنهون عمرن قبول كنم.

جمعه:امروز در خواب شيريني بودم كه داشتم خواب عروسي بزرگ خودمو مي ديدم. عجب شكوه و عظمتي بود داشتم انگشتم رو توي كاسه ي عسل فرو ميكردم كه...

مادرم يكهو از خواب بيدارم كرد و گفت برم چندتا نون بگيرم.وقتي تو صف نانوايي بودم دخترخانومي ازم پرسيد"ببخشيد اقا صف پنج تايي ها كدومه؟"من كه مي دونم منظورش چي بود.اما عمرن باهاش ازدواج كنم.

راستيتش از خدا پنهون نيست از شما چه پنهون من از دختري كه به نانوايي بياد زياد خوشم نمياد.

شنبه:امروز زود از خواب بلند شدم صبحانه رو خوردم و اومدم كه راه بيفتم كه مادرم بهم گفت:نمي خواد دانشگاه بري.امروز جواب نوار مغزت امادست.برو از بيمارستان بگير.راستيتش از خدا پنهون نيست از شما چه پنهون مردم ميگن من مشكل رواني دارم.

وقتي به بيمارستان رسيدم از خانم مسئول ازمايشگاه جواب نوار مغزم رو خواستم.به من گفت"اقا لطفن چند دقيقه صبر كنيد".

من كه ميدونستم منظورش چيه....

شركت بريتيش تله كام يا همان BT ليستي از احمقانه ترين سوالاتي را كه كاربران كامپيوتري يا اينترنتي اين شركت ازمشاوران آنها پرسيده اند را منتشر كرد. برخي از اين سوالات آنقدر خنده دار است كه حتي خود سوال كنندگان پس از فهميدن اشتباه خود به احمقانه بودن آن اعتراف كرده اند.

1- كاربر: كامپيوتر مي گويد هر كليدي را (any key) فشار دهيد اما من نمي توانم دكمه any را روي كي بوردم پيدا كنم؟
2- كاربر: من نمي توانم كانال هاي تلويزيون را با مونيتورم عوض كنم.
3- كاربر: من با يك نفر در اينترنت آشنا شدم مي توانيد شماره تلفن او را براي من پيدا كنيد؟
4- كاربر: اينترنت من كار نمي كند!
مشاور: مودم را وصل كرده ايد ، همه سيم هاي كامپيوتر را چك كرده ايد؟
كاربر: نه الان فقط مانيتور جلوي من است هنوز كامپيوتر و مودم را از جعبه در نياورده ام!

5- كاربر: پسر 14 ساله من براي كامپيوتر رمز گذاشته و حالا من نمي توانم وارد آن شوم.
مشاور: رمز آن را فراموش كرده؟
كاربر: نه آن را به من نمي گويد چون با من لج كرده.

6- مشاور: لطفا روي ماي كامپيوتر (كامپيوتر من) كليك كنيد.
كاربر: من فقط كامپيوتر خودم را دارم كامپيوتر شما پيش من نيست.

7- مشاور: مشكل شما به خاطر نرم افزار اسپاي ويري است كه روي دستگاهتان نصب شده(Spy در انگليسي به معني جاسوس است)
كاربر: اسپاي!؟ ببينم يعني او مي تواند از داخل موانيتور وقتي لباس عوض ميكنم من راببيند؟

8- كاربر: ماوس پد من سيم ندارد!
مشاور: من فكر كنم متوجه منظور شما نشدم. ماوس پد شما قرار نيست سيمي داشته باشد.
كاربر: پس چگونه مي تواند ماوس را پيدا كند؟ يعني وايرلس است؟

در يك مورد ديگر نيز مركز مشاوره مايكروسافت در انگليس ليستي از سوال هاي ابلهانه مشتريانش را اينگونه منتشر كرده است.

مركز مشاوره : چه نوع كامپيوتري داريد؟ مشتري : يك كامپيوتر سفيد...

مركز : روي آيكن My Computer در سمت چپ صفحه كليك كن.
مشتري : سمت چپ شما يا سمت چپ من؟

مشتري : سلام...من نمي تونم پرينت كنم.
مركز : ميشه لطفاً روي Start كليك كنيد و...
مشتري : گوش كن رفيق؛ براي من اصطلاحات فني نيار! من بيل گيتس نيستم، لعنتي!

مشتري : من مارتا هستم، نمي تونم پرينت بگيرم. هر دفعه سعي مي كنم ميگه : «نمي تونم پرينتر رو پيدا كنم» من حتي پرينتر رو بلند كردم و جلوي مانيتور گذاشتم ، اما كامپيوتر هنوز ميگه نمي تونه پيداش كنه...

مشتري : من توي پرينت گرفتن با رنگ قرمز مشكل دارم...
مركز : آيا شما پرينتر رنگي داريد؟
مشتري : نه.

مركز : الآن روي مانيتورتون چيه خانوم؟
مشتري : يه خرس Teddy كه دوستم از سوپرماركت برام خريده.

مركز : و الآن F8 رو بزنين.
مشتري : كار نمي كنه.
مركز : دقيقاً چه كار كردين؟
مشتري : من كليد F رو 8 بار فشار دادم همونطور كه بهم گفتيد، ولي هيچ اتفاقي نمي افته...

مركز : رمز عبور شما حرف كوچك a مثل apple، و حرف بزرگ V مثل Victor، و عدد 7 هست.
مشتري : اون 7 هم با حروف بزرگه؟

يك مشتري نمي تونه به اينترنت وصل بشه...
مركز : شما مطمئنيد رمز درست رو به كار برديد؟
مشتري : بله مطمئنم. من ديدم همكارم اين كار رو كرد.
مركز : ميشه به من بگيد رمز عبور چي بود؟
مشتري : پنج تا ستاره.

مركز : چه برنامه آنتي ويروسي استفاده مي كنيد؟
مشتري : Netscape
مركز : اون برنامه آنتي ويروس نيست.
مشتري : اوه، ببخشيد... Internet Explorer

مشتري : من يك مشكل بزرگ دارم. يكي از دوستام يك Screensaver روي كامپيوترم گذاشته، ولي هربار كه ماوس رو حركت ميدم، غيب ميشه!

مشتري : من بيش از 4 ساعت براي شما صبر كردم. ميشه لطفاً بگيد چقدر طول ميكشه قبل از اينكه بتونين كمكم كنيد؟
مركز : آآه..؟ ببخشيد، من متوجه مشكلتون نشدم؟
مشتري : من داشتم توي Word كار مي كردم و دكمه Help رو كليك كردم بيش از 4 ساعت قبل. ميشه بگيد كي بالاخره كمكم مي كنيد؟

مشتري : من دارم اولين ايميلم رو مي نويسم.
مركز : خوب، و چه مشكلي وجود داره؟
مشتري : خوب، من حرف a رو دارم، اما چطوري دورش دايره بذارم؟